Cursisten over ONC
Dorette Pronk, september 2011 ″Wekelijks ben ik aangenaam verrast″
In maart 2008 kocht ik mijn American Painthorse veulen Jason van 6 weken oud. Op de ranch waar hij gefokt is gaf Erik een twee-daagse clinic ONC-training. Daar leerde ik de ongekende kracht om "met twee benen op de grond" met een paard te communiceren via lichaamstaal. Ik voelde mij thuis, was laaiend enthousiast en zag dat het de paarden goed deed. Niet soft, niet onbeleefd, maar eerlijk en duidelijk. Zonder intimidatie, maar wel consequent.
Nu - bijna 3 jaar later - kent mijn paard alleen maar ONC en ben ik voor het eerst een jong paard aan het trainen om hem zadelmak te maken en te gaan berijden. Wekelijks ben ik aangenaam verrast hoe effectief de methode werkt en hoe ik meer en meer aan het spelen ben met mijn paard. En dat allemaal tijdens mijn 50ste levensjaar en zonder uitgebreide paardrij-ervaring.
Saskia Ras mei 2009 “Sluwe vos”
In 2005 heb ik Aska gekocht van mijn vriendin.
Ze was 6 maanden oud en als jonge merrie had ik mijn handen vol aan haar.
Met enige regelmaat stond zij op haar achterbenen. Ze kon me toen al behoorlijk imponeren.
Met 2.5 jr. ben ik naar een demonstratie van ONC gaan kijken. Dit was wat ik zocht. Op een geheel andere en nieuwe manier omgaan en contact maken met je paard.
Voor mij zag het er magisch uit. De controle over je paard en laten reageren op geheel andere wijze, respectvol, los, en ook nog ontspannen….wauw.
Ik herinner me de eerste training met Aska nog goed. Erik kwam bij mij op stal en ging Aska uitleggen dat ze niet ongevraagd in zijn ruimte mocht komen.Hiermee ging zij niet akkoord. Ze was natuurlijk anders gewend, lekker knuffelen, appeltjes en wortels uit de hand eten, kortom alles wat we nu al lang niet meer doen.
Aska accepteerde niet dat ze uit zijn ruimte moest op verzoek van Erik. Ze ging dan ook hevig in verzet, liep door en ging letterlijk op haar achterste benen staan om goed te kunnen imponeren. Uiteraard hield Erik vol, emotioneel neutraal. Erik moest in het begin zelfs aan de andere kant van het hek gaan staan om van daar uit de oefening voort te zetten en zo zijn eigen veiligheid waarborgen. Er volgde nog talloze pogingen van haar om door het hekwerk heen te laten weten dat ze niet wilde wijken voor Erik. Emotioneel neutraal en volhouden heeft haar uiteindelijk doen inzien dat deze discussie geen zin had en al snel kon Erik weer over het hek klimmen en in de bak de training met positief resultaat voortzetten.
Zadelmak maken en inrijden waren de volgende stappen. Aska is een aantal weken bij Erik op stal gekomen en we hebben samen de eerste stappen doorlopen. Daarna heb ik op stal nog de nodige begeleiding gehad.
Vanaf die tijd ben ik met regelmaat blijven lessen, zowel aan huis als op locatie bij Erik.
Voor ik het wist had ik het niveau 'gevorderd' bereikt. Als er een goede basis is kan je verbaast staan over de snelheid waarop je doorstroomt. Mijn doel van het hebben van een eigen paard heb ik volledig bij gesteld. Mijn wens was oorspronkelijk buitenritten maken. Nu ben ik een aantal jaar bezig met trainen in de bak en geniet ik veel meer van de band die we hebben. Met de goede basis die we hebben gelegd gaan nieuwe oefeningen vaak erg eenvoudig en snel. Het wederzijdse respect is prachtig.
Erik ik blijf doorgaan , want je raakt nooit uitgeleerd.
Regina van Wijmeren, januari 2008 ″Ik hoop in de toekomst nog veel te leren van ONC″
Ik ben begonnen mijn paardrijden toen ik acht was. Zoals velen begonnen op een manege bij de kinderlessen. Op mijn 14e kreeg ik mijn eerste paard en ben begonnen met dressuur. Na enkele jaren ben ik me gaan toeleggen op lesgeven en inrijden van jonge paarden.
Ik ben begonnen mijn paardrijden toen ik acht was. Zoals velen begonnen op een manege bij de kinderlessen. Op mijn 14e kreeg ik mijn eerste paard en ben begonnen met dressuur. Na enkele jaren ben ik me gaan toeleggen op lesgeven en inrijden van jonge paarden. In totaal heb ik 16 jaar lesgegeven, waarvan 13 jaar op een eigen manege Verschillende paarden op Z niveau uitgebracht. Mijn laatste wedstrijd paard was You Never Know. Een geweldig paard helaas moest ik stoppen met wedstrijd rijden vanwege problemen aan zijn knie. In diezelfde tijd was ik in de gelukkige positie om paarden aan huis te houden. You Never Know verhuisde van de manege naar ons huis. Maar alleen is maar alleen en hij had een maatje nodig. Xander, een Friese hengst werd bijgekocht. Inmiddels was ik op een leeftijd gekomen dat ik het inrijden van een paard liever aan een ander overliet. Een vriend van ons (springruiter op Z niveau) heeft Xander zadelmak gemaakt. Fluitje van een cent dacht hij. Een Fries, koudbloed dat stelt niets voor. Helaas was niets minder waar want Xander was niet de gemakkelijkste. Ontzettend schrikachtig, moeilijk bij het opstijgen, moeilijk te rijden, moeilijk bij het afstappen en hij sloeg om het minste of geringste al op hol. Ik die altijd op ieder paard stapte kreeg nu behoorlijk schrik van mijn eigen paard. Altijd moest iemand mij helpen bij het opstijgen en het plezier dat ik altijd in het rijden had begon steeds minder te worden. Toen You Never Know steeds slechter werd en niet meer te rijden hebben we een tweede Fries aangeschaft Rowan, ook weer een hengst. De problemen die ik met Xander had wilde ik met dit paard voorkomen. Via een vriendin had ik gehoord over ONC-training en dat leek mij wel wat. Op Internet de site gevonden en contact gezocht. Eerst ben ik een keertje gaan kijken op stal in Dongen, want voordat ik mijn paard bracht ik wilde toch wel weten waar hij terecht zou komen. Erik was op dat moment bezig met een training van een jong paard. Ik was meteen onder de indruk van zijn aanpak. De rust die hij op de paarden overbracht was geweldig. We besloten Rowan naar ONC te brengen voor het zadelmak maken. Rowan die inmiddels gecastreerd was kwam met veel bombarie op stal. Als een echte hengst kwam hij naar binnen gezet. Maar al heel snel veranderde de houding van mijn paard en werd het een plezier om met hem aan het werk te gaan. Want dat is het fijne bij Erik, je wordt heel erg betrokken bij de opleiding van je paard. Niet alleen mijn paard ging in training, maar ik ook. Met mijn vele jaren ervaring in de paarden leerde ik hier totaal nieuwe dingen. Deze methode ben ik zelf ook gaan uitproberen op mijn andere Fries Xander en het is niet te geloven wat dit paard hierdoor is veranderd. Hij is voortaan heerlijk te rijden en mijn plezier in het paardrijden is weer helemaal terug. Ik heb het gevoel dat mijn paarden dit een veel prettigere manier van werken vinden en dat ze daardoor bereid zijn veel meer voor mij te doen. Het is heerlijk als je paard een tevreden zucht in je nek geeft en zo laat merken dat hij het prima naar zijn zin bij je heeft. Ik hoop in de toekomst nog veel te leren van ONC. Een echte aanrader voor iedereen.
Sylvia Peeters, februari 2007 ″Zonder ONC waren we nooit zo ver gekomen″
Op een gegeven moment ontdekte ik dat er ook nog een heel andere manier van met je paard omgaan bestond, via internet kwam ik op de site van ONC-training uit, zo wilde ik ook met Sultan kunnen omgaan; zonder dwang en frustratie samen kunnen werken.
Ruim twee jaar geleden moest ik met veel verdriet mijn 26-jarige Welsh pony in laten slapen, ik had haar gekregen toen ik 8 jaar oud was en ik heb 18 jaar lang van haar mogen genieten; urenlange buitenritten, sleetje rijden door de sneeuw, wandelen, etc., een brave, rustige pony waar ik heel de wereld mee aan kon. Na een tijdje begon ik het gezelschap van een paard toch erg te missen en besloot ik om op zoek te gaan naar een nieuw paard waar ik dit allemaal weer mee kon gaan beleven. Via internet kwam ik bij een handelsstal terecht en daar vond ik Sultan, een 9-jarige Arabische volbloed ruin, erg temperamentvol en zenuwachtig misschien niet zo geschikt voor iemand die al 18 jaar geen rijles gehad heeft, en gewend is aan een pony die nergens van schrok. Maar ja het was liefde op het eerste gezicht van beide kanten, dit eenkennige paard liet het zomaar toe dat ik op zijn rug ging zitten en bleef me toen ik daarna afstapte overal heen volgen. Na ongeveer een half jaar op de traditionele manier dressuurles gehad te hebben voelde ik me er gewoon niet goed bij, Sultan kwam steeds meer in verzet en beleefde er net als ik echt geen plezier aan. Het buitenrijden vonden we allebei wel super maar dit was een vrij gevaarlijke onderneming omdat Sultan snel schrok en mij totaal niet als leider zag. Op een gegeven moment ontdekte ik dat er ook nog een heel andere manier van met je paard omgaan bestond, via internet kwam ik op de site van ONC-traing uit, zo wilde ik ook met Sultan kunnen omgaan; zonder dwang en frustratie samen kunnen werken. Ik heb meteen een afspraak gemaakt en begin Augustus 2006 kwam Erik voor het eerst bij ons op stal voor een kennismakingssessie. Sultan was in eerste instantie natuurlijk verbaasd dat er ineens iemand stond die steeds vriendelijk en toch consequent bleef uitleggen dat hij de leider was en hoe sneller Sultan gehoorzaamde hoe sneller hij beloond werd dmv. rust, wat voor een vluchtdier natuurlijk de grootste beloning is. Sindsdien komt ONC elke week bij ons en de daaropvolgende lessen zijn we steeds bezig geweest met nieuwe oefeningen en uitdagingen, maar ook met de al bekende oefeningen herhalen en verfijnen. Sultan trok in het begin natuurlijk zijn trukendoos open, maar we bleven consequent en werden niet gefrustreerd of kwaad en zo werd het langzamerhand een gewoonte dat hij op zoek ging naar het gevraagde en met plezier met mij wilde samenwerken. Zelfs het uit de wei halen was geen probleem meer, terwijl ik hiervoor regelmatig een half uur of een uur bezig kon zijn tot meneer het spelletje beu was, nu komt hij gewoon uit zichzelf naar me toe gewandeld!!! In Oktober ben ik een week met Sultan bij ONC in training gegaan toen zijn de vorderingen echt razendsnel gegaan, eenmaal terug thuis heb ik kort daarna mijn Basis examen afgelegd en gehaald ! Nu zijn we inmiddels weer een paar maanden verder en rijd ik die eens veel te snelle en zenuwachtige Arabier met een losse touwteugel in een rustige draf door de bak, terwijl er andere paarden langs hem heen galopperen. Als je bedenkt dat voor dit paard het opstijgen al een groot probleem was, hij werd al zenuwachtig als ik naast hem ging staan, laat staan als ik mijn been over zijn rug zwaaide, tegen de tijd dat ik goed en wel zat was hij al lang vertrokken. ONC liet mij zien dat als je dit soort problemen niet eerst oplost maar gelijk allerlei dressuurmatige dingen van je paard gaat vragen je toch altijd weerstand en verzet krijgt. Tijdens het vrije spel stapt en draaft hij netjes om mij heen en het halt houden en de galop zijn ook al lang geen toeval meer. Het is gewoon ongelooflijk hoe een paard (en zijn mens) kan veranderen in een korte tijd, ik heb van ONC geleerd hoe ik mijn paard moet trainen, en hoe we kunnen samenwerken op basis van vertrouwen en respect. En dit is pas het begin want we zijn eigenlijk nog maar zo kort bezig, ik verheug me dan ook heel erg op wat er allemaal nog te leren is en ben er zeker van dat we er met behulp van ONC zeker gaan komen. Kortom, bedankt, zonder ONC waren we nooit zo ver gekomen!
Tabitha Meijer, april 2006 ″Van het gevaarlijkste paard op stal naar het liefste paard op stal″
In 2003 viel ik voor een geweldige jaarling, Agan, een volbloed Akhal-Teke, en wilde hem op een NH-manier opvoeden. Het eerste jaar (jaarling) ging heel goed, iedereen vond hem lief en met veel geduld overtuigde ik hem ervan dat hij mij kon vertrouwen en ik zijn leider was. Toen kreeg hij op tweejarige leeftijd een ongeluk en moest vier maanden eenzaam op stal doorbrengen terwijl al zijn vriendjes op de wei stonden. Daarna mocht hij op de wei, maar nog steeds helemaal alleen. Dat moest wel mis gaan. Het trauma van het ongeluk en de eenzame opsluiting daarna had me een probleempaard opgeleverd dat ook nog eens voor het eerst hengstengevoelens kreeg en waarmee ik geregeld een angstig moment heb beleefd. Met hard werk wist ik hem weer enige (met nadruk op enige) manieren bij te brengen, maar hij had totaal geen respect meer voor andere mensen en paarden en dus zag ik nog maar 2 oplossingen: hem eerst een half jaar in de hengstenkudde laten staan, zodat hij geestelijk weer kon herstellen en leren om een echt paard te zijn en daarna hulp van een echte NH-trainer zoeken. En als dat niet werkte, dan moest ik er toch maar over gaan denken om hem te verkopen.
Op internet vond ik vele adressen die paarden trainen maar ONC-traing kreeg de meeste positieve commentaren. Bij ONC is de mogelijkheid om een kennismaking-trainingsessie te doen bij paard & eigenaar thuis, zodat zowel de eigenaar als hijzelf kan beslissen of het klikt. Nog niet een trainer had dat gewild! Ik vond het geweldig. Zo kon ik zelf beoordelen of alle positieve dingen die ik had gehoord over ONC waar waren en meteen zien of het de juiste manier was om Agan te trainen, zonder dat ik een lange reis met mijn paard hoefde af te leggen. Agan had intussen de gewoonte ontwikkeld om iedereen behalve mij te bijten en ik durfde het bijna niet meer aan om hem door anderen buiten te laten zetten omdat hij gewoon echt gevaarlijk voor hen kon zijn. Tijdens het uur dat Erik met mijn gevaarlijke Agan bezig was, groeide mijn bewondering voor ONC pijlsnel. Mijn paard gedroeg zich echt eng, zo had hij zich nog nooit gedragen tegenover mij. Maar hier was iemand die superkalm bleef en Agan keer op keer rustig bleef uitleggen dat hij de leider was en niet Agan. Na een uur (tsja.. mijn paard is een volhouder) begon Agan respect te krijgen voor Erik. Toen had ik al besloten dat ONC mijn paard zou gaan trainen. De meeste mensen hadden allang drastische tactieken toegepast, maar Erik bleef gewoon rustig en consequent. Verhief zijn stem niet een keer en had uiteindelijk een resultaat behaalt dat nog dagen daarna doorwerkte voor mij. Nadat Agan uit de kudde kwam was hij helemaal gekalmeerd en had hij weer respect voor paard en mens. Intussen had ik ook een cursus gevolgd bij ONC en hield ik Erik op de hoogte van Agan zijn welvaren. Een week nadat Agan bij ONC in training was gekomen, was hij nog rustiger geworden! zodra hij de stal uitkwam was hij rustig en bleef hij rustig afwachten op wat zijn opdrachten waren. Toen Agan naar ONC toeging, was ik al blij dat het me na maanden van training gelukt was hem te leren vijf tot twintig seconden stil te staan bij het oversteken van de weg. En hier stond diezelfde Agan, die ooit veel moeite had met stilstaan, al na een week meer dan vijf minuten stil en rustig te wachten tot Erik klaar was met zijn uitleg aan mij. ONC traint niet alleen paarden. Ook hun eigenaren worden afgericht. Met behulp van de ONC-methode heb ik mijn paard nog beter leren kennen dan ik al deed en heb ik nog meer geduld gekregen. Maar het belangrijkst is nog dat ikzelf weer compleet vertrouwen in mijn paard heb gekregen en dat mijn paard me nu nog meer vertrouwd dan ooit tevoren. Hij is nu een maand in training geweest en we kunnen al samen stappen en draven en met grondwerk achterwaarts & zijwaarts gaan en een hindernisparcoursje afleggen zonder enige problemen of protesten. Mijn paardje kan ik rustig los laten staan midden in de rijbak terwijl ikzelf ga staan kletsen en hij blijft rustig staan wachten. We zijn nu allebei de hele tijd heerlijk ontspannen als we met elkaar bezig zijn. Als het fout gaat, weet ik dat het meestal aan mij ligt en dat voorkomt een hoop frustratie. Zowel bij mij als bij mijn paard. Met behulp van de paardenkudde en de ONC-methode heb ik nu in plaats van het gevaarlijkste paard van stal het liefste paard van stal.
Fleur Woudstra, Februari 2006 Hoezo ″Een zenuwachtige Arabier″
Een aantal jaren geleden verzorgde ik een vijfjarige Arabische merrie. Ik wilde haar graag inrijden maar bij gebrek aan ervaring ben ik op internet gaan zoeken voor hulp. Zo kwam ik in contact met ONC-training. Het was een ontzettende positieve ervaring en het verdere rijden is geheel probleemloos verlopen. Anderhalf jaar geleden kreeg ik mijn eigen arabieren merrie. Shirin was toen twee en een half jaar oud en er was nog weinig mee gedaan. Ondanks dat ik ervaring met paarden had verliep de eerste tijd moeilijk. Zij toonde weinig respect voor mij. Als het even kon liep ze dwars door je heen. Als je haar een stapje om wilde duwen ging ze juist twee keer zo hard terug duwen tot je zelf klem zat. Ik had duidelijk hulp nodig. Als ik zulke eenvoudige dingen niet voor elkaar kreeg, dan zouden moeilijkere dingen als rijden al helemaal niet gaan.
Ik heb toen weer contact opgenomen met ONC-training. Ik heb toen met mijn paard een cursusdag gevolgd om te kijken hoever ik al was en dan zou zij daar blijven staan om verder af te richten. De cursusdag was ontzettend leerzaam. Na de duidelijke theorie die je krijgt en de demonstratie, mag je met je eigen paard aan de slag waarbij je wordt geholpen door de instructeur. Ook al kende ik de ONC-methode al, toch leerde ik weer heel veel nieuwe dingen en merkte ook dat ik thuis toch veel dingen beter anders had kunnen doen. De stappen van ONC zijn duidelijk en lijken meer op een spel dan dat je aan het trainen bent. Het is zo leuk, voor mij en het paard dat je op een heel andere manier bezig bent dan de traditionele manier. Voorheen ging ik of rijden of longeren. Nu kan ik zomaar een uur plezierig bezig zijn met alleen de grondoefeningen die ik heb geleerd. Deze oefeningen geven mij veel informatie over hoe goed we elkaar begrijpen en vertrouwen, er is echt een communicatie tussen ons. Rijden is een veel kleiner onderdeel geworden van de dagelijkse verzorging maar gebeurd zeer ontspannen en is nog veel leuker omdat de grondoefeningen dan pas echt laten zien waarom ze belangrijk zijn. Mijn paard is totaal veranderd. En dat alleen doordat ik heb geleerd naar haar te kijken en met haar (zonder woorden!) te praten. De mensen op mijn stal kunnen niet geloven dat ik nu al zoveel met haar kan zonder dat er ook maar enig verzet of geweld van haar kant bij komt kijken. Het is niet ″een zenuwachtige Arabier″ zoals velen zeggen, maar een fijn en lief paard geworden dat het fijn vind als ik er ben en met haar weer iets leuks ga doen. Ze doorloopt de oefeningen alsof het een spel voor haar is en leert (ik ook) er veel van. Ze pakt het ontzettend snel op, en begrijp wat er gevraagd word. Ze kan alle figuren in draf en stap, en zijwaarts en achterwaarts zijn ook geen enkel probleem. Ook het rijden verloopt fantastisch en zonder problemen. Vandaag zijn we bezig geweest met hindernissen en doordat ze inmiddels zoveel vertrouwen heeft loopt ze zonder na te denken of het gevaarlijk is over een groot oranje dekzeil heen. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat het ONC-trainingsprogramma bij elk paard toepasbaar is en dat ze er graag aan mee willen doen. De verhouding tussen mens en paard verbeterd enorm. Geen frustraties meer, maar ontspannen en leuk!!! ONC bedankt voor alles!!
Liselot Gemmink, januari 2006 ″ONC Bedankt!″
Ik kwam in contact met ONC door dat een stalgenoot (die al een tijdje het ONC-trainingsprogramma volgt) een cursus organiseerde om ons kennis te laten maken met deze trainingsmethode. In het eerste theoretische deel van de dag, werd verteld over de verschillende typen paarden en hun rang binnen de kudde. Mijn conclusie was heel logisch, het is moeilijker een alfa merrie te overtuigen van je leiderschapskwaliteiten, dan een paard lager in de rangorde. Ook paarden die gedreven worden door angst, vanwege een traumatische ervaring, vragen meer tijd en geduld.
Die uitdaging zijn we inmiddels aangegaan en niet zonder succes! Dachten we na de eerste les dat het nog wel een hele tijd kon duren voordat we uberhaupt aan het rijden konden gaan denken, inmiddels hebben we net de zevende les achter de rug en ligt het zadel er al op. Ook het hoofdstel geeft geen problemen. Ik verbaas me keer op keer over de reactie van het paard op de nieuwe oefeningen. In plaats van hard weg te rennen bij iedere vorm van druk die op haar wordt uitgeoefend, probeert ze mee te gaan in wat haar gevraagd wordt. Zij het eerst sceptisch, maar al gauw is het vertrouwd. De stappen zijn zo goed doordacht en juist gedoseerd, dat het paard er heel goed op reageert. Niet te hard, maar zeker niet te soft. Ik laat mijn paard in haar waarde en geef haar de ruimte om zich te ontwikkelen en zichzelf nieuwe dingen te leren. Ik had nooit gedacht dat wij ooit verder zouden komen dan een beetje vrij longeren in de bak. Dat was het enige wat ik, totdat ik met ONC begon, met haar heb kunnen doen, waarbij geen stress werd opgebouwd. Niet alleen haar vertouwen is gegroeid, het mijne ook. Vertrouwen in het paard, mijzelf, de toekomst en ONC-training.